“ေတြးမိတိုင္း အ႐ိုးနာသည္ အမ်ဳိးပါ ဆဲခ်င္ေပါ့ေလး။”
အခ်ဳပ္တန္းဆရာေဖ
၁၂ဝဝ-၁၂၅၆
အခ်ဳပ္တန္းရပ္ကို အစြဲျပဳၿပီး အခ်ဳပ္တန္းေမာင္ေဖ၊ ေနာက္ေတာ့ အခ်ဳပ္တန္းဆရာေဖ ရယ္လို႔ နာမည္ေက်ာ္ၾကားခဲ့တဲ့ မ်ဳိးခ်စ္စာဆိုေတာ္ႀကီးက ကိုယ့္အမ်ဳိးသားေတြကို စည္းကမ္းရွိေစခ်င္လြန္းလို႔၊ ညီၫြတ္ၾကေစခ်င္လြန္းလို႔ အားမလို အားမရျဖစ္ၿပီး ေရးခဲ့တဲ့ ေတးထပ္တပုဒ္ကို သတိရမိၾကဦးမွာပါ။
အခ်ဳပ္တန္းဆရာေဖ က ျမန္မာသကၠရာဇ္ ၁၂ဝဝ ျပည့္ႏွစ္ဖြား အင္းဝဇာတိပါ။ ဆရာေဖ ရဲ႕မိခင္က သဘင္သည္မ်ဳိး႐ိုး ျဖစ္ပါတယ္။ ပုဂံမင္းလက္ထက္မွာ အသံုးေတာ္ခံစာေရးအျဖစ္ အမႈထမ္းတဲ့ ဖခင္ ဦးေရာက္နဲ႔အတူတူ အမရပူရၿမိဳ႕ကို မိသားစု လိုက္ပါခဲ့ၾကတယ္။
ပုဂံမင္း နန္းက်ၿပီး မင္းတုန္းမင္း နန္းတက္ေတာ့ ပုဂံမင္း လက္ထက္က အမႈထမ္းေတြ အနားယူရတဲ့အထဲမွာ ဦးေရာက္ လည္းပါခဲ့တယ္။ ဆရာေဖတို႔မိသားစုက အခ်ဳပ္အလုပ္ပညာတတ္ကၽြမ္းၾကေတာ့ စားဝတ္ေနေရး အတြက္ ဆရာေဖ ငယ္စဥ္ကတည္းက မိသားစုနဲ႔ ဒိုးတူေပါင္ဖက္ လုပ္ကိုင္စားေသာက္ခဲ့ရတယ္။
မင္းတုန္းမင္းႀကီးက မႏၲေလးၿမိဳ႕သစ္တည္တဲ့အခါ၊ အမရပူရၿမိဳ႕က လိုက္ပါေျပာင္းေရြ႕ခ်င္တဲ့ ၿမိဳ႕သူ ၿမိဳ႕သားေတြကို လုပ္ငန္းခ်င္း တူရာ တူရာ အလိုက္ အစုေတြ၊ ရပ္ကြက္ေတြ၊ ဝင္းႀကီးေတြမွာ ေနရာခ်ထားေပးခဲ့တယ္။ ဒီေန႔အထိပဲ မႏၱေလးၿမိဳ႕ရဲ႕ရပ္ကြက္ေတြကို တန္း၊ ဝင္း၊ ရပ္၊ စု လို႔ ေခၚပါေသးတယ္။
စိတၱရမဟီ လို႔ ေခၚတဲ့ မႏၲေလးၿမိဳ႕ က်ဳံးေတာင္ဘက္ထိပ္က အခ်ဳပ္တန္းကို ဆရာေဖတို႔ မိသားစု ေျပာင္းေရႊ႕ ေနထိုင္ပါတယ္။ ဆရာေဖနဲ႔မိသားစုက ဘဝရပ္တည္ေရးအတြက္ အပ္ခ်ဳပ္အလုပ္ေတြကို လုပ္ကိုင္စားၾက ရသူေတြမို႔၊ အခ်ဳပ္တန္းမွာ ေနရာရပါတယ္။ အခ်ဳပ္တန္း ဆိုတာ အပ္ခ်ဳပ္သည္ေတြေနတဲ့ ရပ္ကြက္ပါ။ အပ္ခ်ဳပ္တန္းလို႔လည္း ေခၚပါတယ္။ ျမင္းကုန္းႏွီးတန္း လို႔လည္း ေခၚပါတယ္။
ဝါသနာပါတဲ့ စာေပကိုလည္း တဖက္က ေရးေနေတာ့၊ ဆရာေဖ ရဲ႕စာေတြကို လူႀကိဳက္မ်ားလာတယ္။ အခ်ဳပ္တန္းရပ္ ကိုအစြဲျပဳၿပီး အခ်ဳပ္တန္းေမာင္ေဖ၊ ဒီေနာက္ေတာ့ အခ်ဳပ္တန္းဆရာေဖ လို႔ နာမည္ေက်ာ္ခဲ့တယ္။ ဆရာေဖ ရဲ႕စာေတြက ေလးခ်ဳိးနဲ႔ ေတးထပ္ေတြပဲ မ်ားတယ္။ ဇာတ္စာေတြေရးတာမွာ ေျပာင္ေျမာက္ေလေတာ့ ဇာတ္ပညာရွင္ အသိုင္းအဝိုင္းမွာ ေက်ာ္ၾကားခဲ့ၿပီး အသက္ ၂ဝ အရြယ္ကတည္းက ငယ္ငယ္ရြယ္ရြယ္နဲ႔ ဆရာ နာမည္တပ္ၿပီး အေခၚခံခဲ့ရသူပါပဲ။
ဇာတ္စာေတြအေရးမ်ားၿပီး ဘုရင္ကလည္း သိပ္ၿပီး မေျမႇာက္စားလို႔ ဆရာေဖ ရဲ႕ စာေတြက ေခတ္ၿပိဳင္စာဆို စေလဦးပုည ရဲ႕ စာေတြေလာက္ လူသိမမ်ားခဲ့ပါ။ ဆရာေဖ က စာဆိုၿပိဳင္ဖက္ စေလဦးပုညထက္ အသက္ ၁ဝ ႏွစ္ ငယ္ပါတယ္။ စေလဦးပုညကို မင္းတုန္းမင္းႀကီးကပဲ ဆရာဦးပုည လို႔ ေခၚေလ့ရွိပါသတဲ့။ ေနာက္ေတာ့မွသာ စေလဆရာ ဦးပုည လို႔ ေခၚလာၾကတယ္လို႔ မွတ္သားဖူးပါတယ္။
‘ဘယ္နဲ႔ေရးတဲ့ ေမာင္ပုတ္စည္၊ ဆန္တျပည္ ေတးတပုဒ္’ လို႔စာဆိုရွိၿပီး၊ ငယ္နာမည္ ေမာင္ပုတ္စည္ လို႔ေခၚတဲ့ စေလဆရာဦးပုည ကေတာ့ ဘုရင့္ေျမွာက္စားခံရသူပီပီ အဆင္ေျပခဲ့တယ္။ အဲဒီအခ်ိန္မွာ ဆရာေဖကေတာ့ အလုပ္မ်ဳိးစံုေအာင္ လုပ္ကိုင္စားခဲ့ရတယ္။
စာစပ္ စာဆို ၿပိဳင္ဘက္ျဖစ္လာေတာ့ စေလဦးပုညနဲ႔ ဆရာေဖတို႔ တဦးနဲ႔တဦးအေပၚ ကိုယ္ရည္ေသြးတဲ့စာေတြ၊ တဖက္သားကို ႏိွမ့္ခ်ကဲ့ရဲ႕တဲ့ စာေတြ အျပန္အလွန္ေရးၾကတယ္။ ဒါေပမယ့္ ဆရာေဖ ရဲ႕ စာေတြမွာ ဂမၼေဒါသ ကိုေရွာင္ၿပီး ေရးေလ့ရွိတာကို ေတြ႔ရပါတယ္။
“ခါးေတာင္းက်ဳိက္ ပိတုန္းပိတ္ကယ္ႏွင့္ က်ဳံးထိပ္က ငေဖ၊ ကုန္းၿပိတၱ တေစၦလို အသေရ ဟိတ္ႏြမ္း။”
စေလဦးပုည
လူပံုသဏၭာန္ေရာ ေနတဲ့အရပ္ပါမက်န္ေအာင္၊ စာဆိုၿပိဳင္ဖက္ စေလဦးပုည ရဲ႕ ရင့္ရင့္သီးသီး စာခ်ဳိးတာကို ခံခဲ့ရပါတယ္။ မကၡရာမင္းသားဆီမွာ ပုဆိုးခါးေတာင္းက်ဳိက္နဲ႔ ဆရာေဖ ဓားထမ္းၿပီး အေဆာင္ကိုင္အျဖစ္ အမႈထမ္းေနတာကိုျမင္တဲ့အခါ စာဆိုၿပိဳင္ဖက္ စေလဦးပုည က အခ်က္ေကာင္းယူၿပီး ခါးေတာင္းက်ဳိက္နဲ႔ ဆရာေဖရဲ႕ပံုကိုေဖာ္ၿပီး ႏိွမ့္ခ်လို႔ စာဖြဲ႕လိုက္တာပါပဲ။ လူအမ်ား ေလးစား ၾကည္ညိဳ အားကိုးၾကတဲ့ မကၡရာမင္းသား ဆီမွာ ဆရာေဖ အမႈထမ္းတာကေတာ့ မင္းသားကို ၾကည္ညိဳရင္းစြဲရွိၿပီး ခံယူခ်က္ခ်င္းလည္းတူညီလို႔ ျဖစ္ပါလိမ့္မယ္။
ဆရာေဖရဲ႕ ႐ုပ္ရည္က လူေခ်ာလူလွတဦး မဟုတ္ေပမယ့္ စေလဦးပုည စာခ်ဳိးသေလာက္ေတာ့ အ႐ုပ္မဆိုးလွဘူး လို႔ သူ႔အဆက္အႏြယ္ေတြက အစဥ္အဆက္ေျပာခဲ့ၾကတယ္။ နန္းတြင္းပန္းခ်ီဆရာႀကီး ဦးေစာေမာင္ ဆြဲခဲ့တဲ့ ပံုတူတခုကလြဲရင္ သက္ေသျပစရာေတာ့ မရွိၾကပါ။
ရန္ဝင္း (ေတာင္တံခါး)
အခ်ဳပ္တန္းဆရာေဖ
၁၂ဝဝ-၁၂၅၆
ပန္းခ်ီ-ဦးရဲေသာင္း သ႐ုပ္ေဖာ္ ေရးဆြဲတယ္။
ဆရာေဖနဲ႔ စေလဦးပုညတို႔ အျပန္အလွန္ စာစပ္ၾက စာခ်ဳိးၾကၿပီး၊ ကဗ်ာတိုက္ပြဲျဖစ္လာရတဲ့ အေၾကာင္းရင္း ကေတာ့၊ နာမည္ေက်ာ္ ယင္းေတာ္မေလးဇာတ္မွာ အဆိုပိုင္လွတဲ့ ယင္းေတာ္မေလး ဆိုလိုက္လို႔ နာမည္ သိပ္ႀကီးသြားတဲ့ ဆရာေဖ ရဲ႕ ၾကင္ေဖာ္ကြဲ႔ေလးခ်ဳိး ငိုခ်င္းတပုဒ္ကို ဦးပုည က စာေျပာင္ ကဗ်ာေလွာင္ ဖ်က္ေရးတာက စပါတယ္။
“သည္ဘဝ သည္မွ်နဲ႔တန္ရေပ။
ေနာင္ဘဝေသာ္မွ၊ ေမာင္လွကိုပိုလို႕ခ်စ္မယ္၊ မ်ဳိးစစ္တဲ့ေဆြ။
ဗုဒၶေဟ ေညာင္ေရႊကြဲ႔သဖန္း။
ပြင့္ဝတ္ကယ္ ညႇာတံေႂကြမွ၊ လြဲေသြၾကစတမ္း။ ။”
အခ်ဳပ္တန္းဆရာေဖ
အဲဒီ ဆရာေဖ ရဲ႕ နာမည္ေက်ာ္ ၾကင္ေဖာ္ကြဲ ေလးခ်ဳိးကို ဦးပုည ဖ်က္ေရးတဲ့ စာေျပာင္ ကဗ်ာေလွာင္က အင္မတန္ ဂမၼေဒါသ သင့္ေနတယ္။ ဆရာေဖကေတာ့ ႐ိုင္းလိုက္ေလကြယ္လို႔သာ ဆိုပါသတဲ့။ အဲဒီ ၾကားရသူ ရွက္စဖြယ္ စာေျပာင္ ကဗ်ာေလွာင္ကို နာမည္ႀကီး ႐ုပ္ေသးဆရာ ဦသာေဗ်ာ က ဆိုလိုက္ျပန္ေတာ့၊ ပရိတ္သတ္အမ်ား ခ်စ္ခင္တဲ့ ယင္းေတာ္မေလး နဲ႔ ဆရာေဖ ရဲ႕ အမ်ားႀကိဳက္တဲ့စာကိုပါ မဖြယ္မရာ လုပ္မိရာ ေရာက္သြားတယ္။
အဲဒီမွာတင္ပဲ၊ စာေကာင္းကို ဖ်က္ရမလားလို႔ ပရိတ္သတ္က စိတ္မေကာင္းျဖစ္ၾကၿပီး၊ ကဗ်ာေလွာင္သီခ်င္းကို ဆိုမိတဲ့ ႐ုပ္ေသးဆရာ ဦသာေဗ်ာ လည္း နာမည္က်ဆင္းသြားခဲ့ပါေတာ့တယ္။ ဦးပုည နဲ႔ ဆရာေဖ တို႔ ႏွစ္ဦးစလံုးရဲ႕ စာေတြကိုသံုးေနတဲ့ ယင္းေတာ္မေလး ကလည္း ဦးပုည ဆီက ဘာစာကိုမွ ထပ္ၿပီးမေတာင္းေတာ့ပါ။ အမ်ားျပည္သူေတြက ေမတၱာထားလို႔ ၾကည္ညိဳၾကတဲ့သူကို နင္ပဲငဆ မေစာ္ကားမိၾကေစဖို႔ သင္ခန္းစာ ယူစရာပါပဲ။ ဆရာေဖက မ႐ိုင္းပါ။ ဒီေလာက္ပဲျပန္ေရးခဲ့ပါတယ္။
“ကဗ်ာေလွာင္ နေဘ ေတးကို၊ ဆရာေယာင္ စေလ က ေရးတယ္တဲ့ဗ်ာ၊ ေတြးဆသင့္ေၾကာင္း။”
အခ်ဳပ္တန္းဆရာေဖ
ဆရာေဖ ရဲ႕ စာေတြကို ဖတ္ၾကည့္ရင္ မန္က်ီးရြက္ကေလးေတြ အစီအရီ အထပ္ထပ္ေနသလိုမို႔၊ မန္က်ီးရြက္ထပ္ အေျခပါတဲ့ နေဘ လို႔ေခၚတဲ့ ကာရန္ကို ႏိုင္ႏိုင္နင္းနင္း သံုးထားတာကို ေတြ႔ရပါလိမ့္မယ္။
“ႏွစ္တရာ၊ ခ်စ္ရွာသင့္သူမို႔၊ သစၥာႏွင့္ႁမြက္မယ္၊ ေမတၱာျဖင့္ ပႏၷက္ရြယ္တယ္၊ တသက္ဝယ္ယံုတမ္း။”
“ည႐ံုေတာ္ အေျခပ်က္ေစဖို႔၊ ေရႊလက္နဲ႔ဆြဲကာ၊ ေပြရက္ေပ့ ပုလဲညႇာရယ္၊ ကဲပါေပ့ဘုရား။”
အခ်ဳပ္တန္းဆရာေဖ
အဲဒီလို မန္က်ီးရြက္ထပ္ နေဘ နဲ႔ ေမတၱာဘြဲ႔ေတြ ေရးခဲ့တယ္။ ႏုႏုရြရြ အလွအပေတြေရးတဲ့ စာဆို ျဖစ္ေပမယ့္လည္း၊ တခ်ိန္က်ေတာ့ ေတာ္လွန္တဲ့စာဆိုဘဝကိုေရာက္ခဲ့တယ္။ ဂမၼေဒါသကို ေရွာင္ေလ့ရွိတဲ့ ဆရာေဖလည္း ကိုယ့္အမ်ဳိးသားေတြ ေကာင္းေစခ်င္တဲ့ ေစတနာနဲ႔ ခပ္ၾကမ္းၾကမ္း၊ ထိထိမိမိ စာေတြ ေရးလာခဲ့ရ ေတာ့တယ္။
က်ဴးေက်ာ္လာတဲ့ နယ္ခ်ဲ႕ကိုေတာ္လွန္ဖို႔က မ်ဳိးခ်စ္ေတြရဲ႕ ဘဝေပးတာဝန္ျဖစ္တယ္လို႔ ခံယူထားသူေတြမွာေတာ့၊ ျမန္မာျပည္ တျပည္လံုး နယ္ခ်ဲ႕လက္ေအာက္ကို လံုးလံုးလ်ားလ်ား မက်ေရာက္ခင္ကတည္းက နည္းအမ်ဳိးမ်ဳိးနဲ႔ နယ္ခ်ဲ႕ကို ဆန္႔က်င္ေနခဲ့ၾကၿပီ။ ဆရာေဖလည္း ကေလာင္လက္နက္ကိုကိုင္စြဲလို႔ တဖက္တလမ္းက ပါဝင္ခဲ့တယ္။ နယ္ခ်ဲ႕ရဲ႕ ကလိမ္ကညစ္ အက်င့္ဆိုးေတြကုိ ေဖာ္ထုတ္ေထာက္ျပခဲ့တယ္။ ဇာတိေသြး ဇာတိမာန္ေတြ တက္ႂကြၾကဖို႕ လႈံ႔ေဆာ္ခဲ့တယ္။
ျမင္ကြန္း၊ ျမင္းခုန္တိုင္ အေရးအခင္းျဖစ္ေတာ့ ကေလာင္ကိုင္႐ံုတင္မကဘဲ၊ ဓားပါကိုင္ခဲ့ရတယ္။ မကၡရာမင္းသား က မင္းတုန္းမင္းကိုကယ္တင္တဲ့အခါမွာ ေနာက္ပါးက လိုက္ပါခဲ့တယ္။၊ ကေနာင္မင္းရဲ႕သားေတာ္၊ ပတိမ္းစား သူပုန္ထတဲ့အခါ ပလိပ္စစ္ေၾကာင္းအတိုင္း၊ ေညာင္ရမ္းမင္းသားရဲ႕တပ္က သူပုန္တပ္ေတြကို ရွင္းလင္းတဲ့ အခါမွာလည္း ပါဝင္တိုက္ခုိက္ခ့ဲတယ္။
မင္းတုန္းမင္းလက္ထက္မွာ အိႏၵိယဘုရင္ခံခ်ဳပ္လာလည္ေတာ့ မင္းအမိန္႔နဲ႔ ရန္ကုန္ၿမိဳ႕ကို ဆရာေဖနဲ႔ ယင္းေတာ္မေလးတို႔က သြားၿပီး ႀကိဳဆိုေဖ်ာ္ေျဖရတယ္။ အဲဒီမွာ ျမန္မာေတြ အထြဋ္အျမတ္ထားတဲ့ နန္းသံုး ထီးျဖဴ ႏွစ္လက္မိုးၿပီး ဘုရင္ခံခ်ဳပ္ကိုႀကိဳဆိုတာျမင္ခဲ့ရေတာ့၊ မတန္ရာကို အလုပ္ခိုင္းရမလားလို႕ သံုးခြင့္ျပဳတဲ့ဘုရင္ကိုပါ စိတ္နာၿပီးျပန္ခဲ့ရတယ္။ ေနာက္တလၾကာေတာ့ အဲဒီဘုရင္ခံခ်ဳပ္လည္း ‘ပို႔ဘလဲ’ ဆိပ္ကမ္းၿမိဳ႕မွာ အက်ဥ္းစခန္း တခုကို စစ္ေဆးေနတုန္း၊ အက်ဥ္းသားတဦးရဲ႕လက္ခ်က္နဲ႔ ကြယ္လြန္တယ္။ ဆရာေဖက တျပည္လံုးေက်ာ္တဲ့ ေတးထပ္တပုဒ္ ေရးခဲ့တယ္။
“ပိတ္ရွာၿပီ ဇီဝိ၊ ဘုန္းမတန္႔ ဘုန္းတန္႔ၾကံတယ္၊ ဆံုး႐ုပ္နမ္ သြားေပါ့ ဝီဇိ၊ မင္းတုတု ေခြးေသ ေသ၊”
အခ်ဳပ္တန္းဆရာေဖ
အဲဒီေတးထပ္ကို ဘယ္ေလာက္လူႀကိဳက္မ်ားသလဲဆိုရင္၊ ဇာတ္အဖြဲေတြက ‘မိစၧာေကာင္ ဓားထိုးဇာတ္’ နာမည္ တပ္လို႔ ဇာတ္လမ္းဆင္ၿပီး ဆိုၾက၊ ပြဲကၾကတဲ့အထိပါပဲ။ ေတးထပ္ရဲ႕ ထူးျခားခ်က္က ေတးထပ္လို ဆိုခ်င္ဆို၊ ဒါမွမဟုတ္ ဗံုေထာက္သံ နဲ႔ ဝိုင္းဖြဲၿပီးဆိုလို႔လည္းရေအာင္ ေရးထားတာပါပဲ။
ေက်ာ္လြန္းမက ေက်ာ္လာေတာ့၊ နယ္ခ်ဲ႕ အရာရွိေတြက မခံခ်ိမခံသာျဖစ္ၾကၿပီး၊ စာေရးတဲ့သူကို အေရးယူပါ၊ ပြဲေတြမွာလည္း မကျပေစပါနဲ႔ ဆိုၿပီး အတိုင္ခံရပါေလေရာ။ ေနာက္ဆက္တြဲရလဒ္ကေတာ့ ဘုရင္ခံခ်ဳပ္ကို သိကၡာ က်ေစတဲ့စာေရးတဲ့အမႈနဲ႕ ဆရာေဖ အက်ဥ္းက်ခံရေလတယ္။ ေအာက္ျမန္မာျပည္ကို သိမ္းထားတဲ့ နယ္ခ်ဲ႕က်ဴးေက်ာ္သူကို အထက္ျမန္မာျပည္ဘုရင္က မ်က္ႏွာသာေပးၿပီး မဟာမိတ္လုပ္ေနရခ်ိန္ဆိုေတာ့၊ အက်ယ္အက်ယ္ မၿငိမ္းဖြယ္ မျဖစ္ေစခ်င္တာေၾကာင့္ ကိုယ့္လူကို ကိုယ္တိုင္အေရးယူရတာမ်ဳိး ျဖစ္ႏိုင္ေပမယ့္၊ ဆရာေဖ ခမ်ာ ႏွစ္ခါနာရျပန္ေတာ့တယ္။
ေတးထပ္တပုဒ္ကို အခ်ဳပ္ထဲမွာေရးၿပီး၊ မိတ္ေဆြရင္း ျဗဲတိုက္စာေရး ဦးထြန္းဝ ကတဆင့္၊ ေရႊတိုက္ဝန္မင္း ေဆာင္ၾကဥ္းေပးလို႔ မင္းတုန္းမင္းႀကီးက ၾကားနာရတယ္။
“သမုတိအတြက္ ငဝက္က ဒဏ္ခံ၊
အထက္က အတန္တန္ကို ေရႊနန္းစံမသိ၊
ရွစ္ ခုႏွစ္ ေတာင္မ်က္ႏွာတြင္၊ မကၡရာမင္းႏွင့္ပါရွိ၊
ပလိပ္ေၾကာင္း ေအာင္ပန္းေခၽြ ေမာင္ထမ္းေခ်ေစဘိ၊
ေညာင္ရမ္း ေဆြရဝိက၊ ပကတိ သက္ေသ၊
ရန္သူေတာ္ ေရႊဘိုဘြား၊ ေဖကိုယ္စား တိုက္ခဲ့ရေပ၊”
“ယခုျဖင့္ ေကာင္းေမြလန္တယ္၊ ဆိုးေမြခံ ထိပ္တုံးႏွင့္ေလး။”
အခ်ဳပ္တန္းဆရာေဖ
အဲဒီေတးထပ္ေၾကာင့္ ဆရာေဖ အခ်ဳပ္ကလြတ္ခဲ့ရပါေတာ့တယ္။ အခ်ဳပ္က လြတ္ေစတဲ့ ေတးထပ္ဆိုၿပီး ေက်ာ္ၾကားခဲ့ျပန္တယ္။ မၾကာခင္မွာပဲ၊ မင္းတုန္းမင္းႀကီးရဲ႕ ေလသာေဆာင္မွာ အေဆာင္ေတာ္ျမဲ ရာထူးနဲ႔ အမႈထမ္းခြင့္ရခဲ့တယ္။
ဆရာေဖရဲ႕ ပုဆိုး ခါးေတာင္းက်ဳိက္အေၾကာင္း ရယ္သြမ္းေသြးခဲ့ဖူးတဲ့ စေလဦးပုညကေတာ့ ျမင္ကြန္း၊ ျမင္းခုန္တိုင္ မင္းသားေတြကို အခါေပးတဲ့အမႈနဲ႔ ရာဇဝတ္သင့္ၿပီး၊ ေခတၱ ထိန္းသိမ္းထားခံရတုန္း၊ ၿမိဳ႕ဝန္ဦးသာအိုး လက္ထဲမွာ လူကိုေခြးသတ္လို႕ ဘဝဆံုးခဲ့ရရွာတယ္။ စာဆိုၿပိဳင္ဖက္ခ်င္းျဖစ္ခဲ့ေပမယ့္၊ ဘဝတူ စာေပပညာရွင္တဦးကို မလိုမုန္းထား အမ်က္ပြားတာသက္သက္ေၾကာင့္ အဆံုးစီရင္လိုက္တဲ့အခ်က္ကို ဆရာေဖက မေက်နပ္ႏိုင္ခဲ့ပါ။ ကိုယ့္ထက္ အင္အားႀကီးသူဆိုေတာ့လည္း နီးရာဓားကိုေၾကာက္ရလို႔ ျပန္မေျပာသာတဲ့အေၾကာင္းကို ေရးျပ လိုက္ပါေသးတယ္။
“ဟုတ္သလို ျပန္မႁမြက္သာဘူး၊ တုတ္တျပက္ ဓားပါ၊ ႐ုတ္တရက္ ျခားမကြာသည္၊ အနားမွာ လက္ငင္း၊”
“သတိ နဲ႔ပညာကို၊ စဥ္မကြာ မွန္ထားမွ၊ ရန္ပါးမည့္ခုအခါ၊ ေႏွာဘို႔သင့္စြာ၊
သေဘာလိုက္ မေျပာသာသည္၊ ေယာဆရာ လုပ္စမ္းခ်င့္ေလး။”
အခ်ဳပ္တန္းဆရာေဖ
No comments:
Post a Comment